Met de kop uit het zand

Enkele maanden na het overlijden van mijn zoon kwam het besef dat er niets meer was om bang voor te zijn. Was het mijn zoon, was het onze zoon? Was hij ter wereld gekomen om mij het licht te laten zien, om mij het leven te geven? Dat was natuurlijk niet de opzet, maar het werd me wel duidelijk dat alle gebeurtenissen die plaatsvinden in dit leven een uitnodiging zijn tot onderzoek en een uitdaging om pijn en angsten te verwelkomen in plaats van deze te onderdrukken.

Niets wordt uitgesloten

Voor mij is de beleving van non-dualiteit in het aardse bestaan slechts mogelijk als niets wordt uitgesloten. Het is heel begrijpelijk dat mensen allerlei ideeën hebben over de non- duale staat en de meest hardnekkige is het idee dat pijn, angst en zorgen niet meer bestaan zodra je deze staat bereikt hebt. Onzin!

Het geloof in een leven zonder lastige emoties leidt tot een krampachtige identiteit die daardoor juist zorgt voor een instandhouding van dualiteit. Waarom zouden we de plezierige emoties wel verwelkomen en de andere niet? Het is de andere kant van de medaille. Je wilt de vervelende emoties onderdrukken en wegwerken terwijl je de fijne emoties zolang mogelijk wilt vasthouden: die mogen juist niet weg. Dat is een onmogelijke optie. Voor het bewustzijn maakt het niets uit of een emotie positief of negatief is.

Als de afwijzing van moeilijke emoties plaatsvindt maakt de spirituele bevrijding waarbij duidelijk wordt dat je niet je gedachten, je gevoelens en je lichaam bent, plaats voor een identificatie met ‘ik ben niets’, waarbij vergeten wordt dat je ook ‘alles’ bent. Daardoor kan het idee ontstaan dat je niet meer gevoelig bent voor wat er gebeurt in de buitenwereld. Het ego vindt dat heerlijk, omdat het ego erop uit is om pijn te vermijden. Ware bevrijding hecht echter geen enkele waarde meer aan ideeën, overtuigingen en concepten. Integendeel: niets wetend en in alle onschuld kun je alles wat het leven in de aanbieding heeft tegemoet treden.

Ontkenning van pijn en angst leidt naar onverschilligheid zodat de onmiddellijke beleving van wat zich in het leven voordoet niet ervaren kan worden.

Door een werkelijke verbintenis met het leven aan te gaan wordt geen enkele ervaring of emotie uitgesloten.

Angst

Het leven is onlosmakelijk verbonden met situaties die angst op kunnen roepen. De angst om niet te hebben wat je wilt, te verliezen wat je hebt. Angst om niet gelukkig te zijn. Het gevoel dat alles je mag worden afgenomen, maar dat ene niet!

Op het moment dat je de toekomst projecteert, ontstaat vaak angst. Deze angst is geworteld in je hoofd en niet in de realiteit.

Als een angstig gevoel in je opkomt wordt meteen daarna een pijnlijke gedachtestroom op gang gebracht; er verschijnt een lange ondertiteling op je scherm waarin alle oordelen en zorgelijke mogelijkheden worden opgesomd. Je gelooft deze gedachten. Je identificeert je met deze gedachten en deze identificatie maakt dat je pijnlijk gebukt gaat onder zorgen. Sommige gevoelens kunnen heel overweldigend zijn, maar niets kan het bewustzijn, dat je bent, overweldigen. De gedachten maken ze groot.

Iedereen ervaart angst en daar is niets mis mee, het zet je aan om verder te kijken: wie is bang? De ergste gebeurtenissen in je leven, zoals ziekte, dood en verlies kunnen juist de bronnen zijn van diepe waarneming en bewustzijn.

Maar meestal wil je niet verder kijken omdat het verlangen naar geluk, de vervulling van je wensen het wint van de werkelijke verwezenlijking van wie je bent.

Energie in beweging

Alles verschijnt in jou. Je staat open voor elke ervaring zoals een open raam het mogelijk maakt om alles te zien. Maar dan moet je het raam wel openzetten in plaats van toe te geven aan de neiging om de gordijnen dicht te doen omdat je denkt op die manier controle te kunnen houden over wat je toelaat in je leven. Het is een illusie, je hebt geen controle. Alles verschijnt en alles gebeurt zonder dat jij daar iets over te zeggen hebt.

Jij bent de openheid die alles laat plaatsvinden en daar kan geen enkele emotie iets aan veranderen.

Als er angst in je opkomt, neem het waar. Ervaar de emotie voordat de commentaarstem begint te tetteren in je hoofd. Wees geïnteresseerd in je angst in plaats van deze te onderdrukken of weg te werken. Ervaar het, want wat is het gevoel angst zonder: ‘het moet weg’? Het is dan gewoon energie in beweging, net zoals blijdschap, geluk of boosheid. Het is neutrale energie die wordt getransformeerd tot zware energie op het moment dat je de ondertiteling aanzet. De identificatie met je gedachten zorgt voor de beklemming.

Als ook de angst kan worden omarmd, zonder jezelf bezig te houden met het verhaal gaat het gevoel vanzelf weer weg. De pure ervaring van een emotie, zonder de gebondenheid aan een ‘ik’ en zonder de projectie naar een onbestaande toekomst, is vrij van zorgen. Je bent een met de absolute aanwezige stilte waarin de relatieve waarheid van wat zich in het leven voordoet, verschijnt.

Als alles in deze stilte wordt ontvangen en emoties als een zucht door je heen kunnen gaan, zullen emoties niet meer blijven kleven. Of het nu gaat over prettige, vervelende of angstige gevoelens; het maakt niets uit. Niets hoeft te blijven en er hoeft niets weg.

Annette Raaijmakers

 


X